บทกวี : คนสามวัย : มีนา ฟ้าศุกร์
บทกวี : คนสามวัย : มีนา ฟ้าศุกร์
ตอนวัยเรียน... วัยรุ่นวุ่นวายนัก
อยากหยุดพักสมองแป๊บแอบหนีเที่ยว
อ่านตำราหูตาลายลายวุ่นวายเชียว
ประเดี๋ยวเดียวก็ต้องสอบไม่ชอบเลย
มีทั้งกาย... ทั้งแรง... ขาแกร่งกล้า
มีเวลามากมายไม่อยู่เฉย
แต่ยังขอพ่อแม่ใช้ไม่เสบย
คงอดเที่ยวตามเคยเฮ้ย !... ขาดเงิน
เรียนจบแล้วยังวุ่นวายไม่ได้หยุด
ต้องปักหมุดเพื่อหางานมันขัดเขิน
นั่งนอนกินเป็นคุณชายหายใจเพลิน
ใครเขาจะสรรเสริญหรือเยินยอ
มีทั้งแรงมีทั้งเงินใจเกินร้อย
อยากจะเที่ยวสักหน่อยค่อยไปต่อ
แต่ต้องนั่งเจ็บช้ำน้ำตาคลอ
โอทีจ่อเที่ยวไม่ได้... ไม่มีเวลา
คงถึงวันพักร่างกาย... วัยเกษียณ
ตั้งแต่เรียน... จนทำงานนานเป็นบ้า
ความตั้งใจหกสิบปีที่รอมา
จะขอเที่ยวสักคราให้สะใจ
มีทั้งเงิน... ทั้งเวลา... ที่สะสม
ก็ต้องตรมห่อเหี่ยวเที่ยวไม่ได้
เพราะร่างกาย... งกเงิ่นเดินอย่างไร
ต้องอยู่บ้านอดไป... ไร้เรี่ยวแรง
เงิน... เวลา... แรงกาย... ใช้สติ
ตรองดูสิ... คนสามวัย... ให้แจ่มแจ้ง
เรียน, ทำงาน ถึงเกษียณย่อมเปลี่ยนแปลง
รู้จัดแจง... คงมีสุข... ทุกคืนวัน.
..............................................
มีนา ฟ้าศุกร์
Link ที่เกี่ยวข้อง
