บทกวี : นิทานของลูก : สิริวตี

บทกวี : นิทานของลูก : สิริวตี

ฟังพ่อ, เล่าเรื่องก่อนจะหลับ

และชวนนับดาวสวยด้วยมือกร้าน

โน่นใช่ไหมดาวเหนือเหมือนเมื่อวาน

ส่องสุกใสตระการในราตรี

ฟ้าสีนิลดาราระย้าย้อย

พระจันทร์ลอยวงลัคน์จักรราศี

ลูกจะแต่งนิทานของวันนี้

ล้อเรื่องที่พ่อเล่าให้เราฟัง

มีครอบครัวที่อยู่หมู่บ้านหนึ่ง

เขาถูกขึงในนามความสิ้นหวัง

ถูกขับไล่ที่อยู่อู่เคยยัง

บ้านผุพังโลกไร้คนไยดี

ยิ่งกว่าโจรปล้นข้าวอันมีค่า

กดราคาค่าเส้นเอ็นให้เป็นหนี้

มอบแรงเคียวเกี่ยวทรัพย์นับนาที

เคียวเกี่ยวกี่รวงเรียวราวเกี่ยวทิ้ง

ขูดรีดค่าที่เขาเช่าที่นา

ดอกเบี้ยเป็นดอกบ้าเริ่มสูงยิ่ง

ถวิลหานาทองสุขของจริง

ยิ่งจมดิ่งเหวชะตาเศษอาทร

ข้าวเปลี่ยนมือจากพ่อค้าสู่โรงสี

ทิ้งก้อนหนี้ปึกแน่นไว้แทนหมอน

ชีพชาวนาอับจนกว่าคนจร

กี่หนาว - ร้อน แต่กำไรไม่ได้กิน

กลายเป็นคน เช้า - ค่ำ ผู้ต่ำต้อย

เหงื่อเม็ดน้อยพรายพรูมิรู้สิ้น

ลมหายใจอ่อนระโหยแทบโรยริน

สุดแหว่งวิ่นค่าของเรามีเท่าไร ?

รู้ไหมพ่อ, ความจนคนมหาศาล

คนร่ำรวยเข้าบงการจนเหมือนไพร่

รวยทุกอย่างแต่จนความจริงใจ

อำนาจใช้ด้วยสิทธิ์อิทธิพล

แม้มีเสียงแต่ไร้ศักดิ์จึงไร้สิทธิ์

จะหนีจากผลผลิตความขัดสน

คนชั่วร้ายขูดเค้นความเป็นคน

จึงล่องหนแสร้งสูญหายไปหลายปี

พ่อมองดูฟ้าพราวดาวนักษัตร

ฟังนิทานเจนจัดตามวิถี

บอกบุคคลเหล่านั้นมันกาลี

สูบเลือดยิ่งกว่าผีในนิทาน

บุคคลนั้นยิ่งกว่ากาลกิณี

กลัวจะมีนิทานในบ้านเรา.

.....................................

สิริวตี

Link ที่เกี่ยวข้อง   

               “บางกอกไลฟ์นิวส์” เปิดรับ “เรื่องสั้น” และ “บทกวี” 

               วรรณกรรมออนไลน์