บทกวี : นิรันดรภาพ : นิติพงศ์ สำราญคง
บทกวี : นิรันดรภาพ : นิติพงศ์ สำราญคง
ความจริงได้รับการสถาปนาขึ้น ขณะคุณจ้องบุคคลในภาพถ่าย
ความไพเราะของบทกวีขับความลวงพ้นจากปริมณฑล
หากอยากเชื่อเช่นนั้น
นานมากแล้ว ครั้งที่เพื่อนยืมแว่นตาคุณสวมเพื่อให้กล้องจับภาพ
ในเมืองเล็ก ๆ เราสามารถซื้อฟิล์มสีฟูจิได้ที่ร้านเนรมิตโฟโต้แห่งเดียว
นั่นหมายถึงการถีบรถจักรยานผ่านรูปเคารพพระมหาเมธังกรฯ
วัยเยาว์ ความตายจำแลงมาในรูปจุดโทษที่ อันเดรียส์ เบรห์เม ตะบันลูกหนังผ่านมือ เซร์คิโอ กอยโคเชีย
ทั้งหมดได้ทะลายความลึกลับแห่งจินตนาการ
จนไม่สามารถบอกกล่าวได้ว่า...ทางเทียวเส้นใดไกลกว่ากัน
ระหว่างเส้นทางถีบจักรยานไปร้านเนรมิตโฟโต้
กับเส้นทางสู่การกระโดดบึงน้ำริมรูปปั้นพระใหญ่หลังโรงเรียน
แต่เราตัดสินใจแล้ว การถอยย้อนดูไร้สาระ
ตอนประทัดปะทุดินปืนเป็นหนสุดท้าย
นกกระทาเพิ่งฟักไข่ในกรงปิดล้อม
ไม่มีใครเคยเห็นตัวนกกระทา
หากนั่นก็หาใช่ข้ออ้างที่สมควรหยิบยกมาใช้ไม่
เราต่างเงียบงันพักใหญ่
สดับเสียงเขียดบึงกับสายลม
คุณจิบน้ำเพียงเล็กน้อย
ไม่ทันสังเกตรสชาติฝาดเฝื่อนของขนมเส้นซื้อจากเพิงริมถนน
(มันต่างจากบทเพลงที่มิได้ลงเนื้อหรือไม่ อย่างไร)
ขณะยื้อแย่งกล้องถ่ายรูป ฟิล์มฟูจิก็เลือนสีสัน
ไกลแสนไกลจากอาณาเขตที่พ่อแม่ตามพบ
เพื่อนคุณพลันกระโจนสู่นิรันดรภาพ
ร้านเนรมิตโฟโต้อาจยังไม่ปิด
คงทันหากเร่งถีบจักรยานไปล้างอัดภาพ.
............................................
นิติพงศ์ สำราญคง
Link ที่เกี่ยวข้อง
