บทกวี : เจ้างามเพราะร่วงซินะ : ดินแดน ฤดูกาล

บทกวี : เจ้างามเพราะร่วงซินะ : ดินแดน ฤดูกาล

เจ้างามยามร่วงซินะ

จึงผละลาจากอ้อมอกแม่

ทุกเดือนวันผันผ่านมิเปลี่ยนแปร

มิเคยยอมแพ้การเดินทาง

เจ้างามยามร่วงซินะ

จึงผละจากอกแม่สู่โลกกว้าง

ให้ดินพาไปเกิดที่รกร้าง

ให้น้ำค้างพร่างพรมที่ห่างไกล

เพื่อดวงดาวโพ้นราวพฤกษ์ปลุกดวงตา

จึงให้น้ำนำพาสู่วันใหม่

เพื่อหิ่งห้อยคอยย้อนมาปลุกใจ

ทุกเยื่อใยจึงสลายให้ท้องธาร

เจ้างามยามร่วงซินะ

ถึงแม้จะอีกหลายรอบต้องร่วงผ่าน

มั่นคงผจงผนึกอุดมการณ์

ตั้งแต่ครรภ์มารดรก่อนเกิดเป็น ฯ

.................................................

ดินแดน ฤดูกาล

Link ที่เกี่ยวข้อง   

              “บางกอกไลฟ์นิวส์” เปิดรับ “เรื่องสั้น” และ “บทกวี” 

              วรรณกรรมออนไลน์