บทกวี : ปมด้อยของทะเล : รุซฟารี่
บทกวี : ปมด้อยของทะเล : รุซฟารี่
ลูบไล้ผืนทรายด้วยสองมือ
เคล้าความคิดถึงลิ่วลอยไปกับลมล่อง
อารมณ์ความเหงาเป็นเงาสีฟ้าคราม
ท่ามกลางจำนวนคลื่น
นานเท่าไรแล้วที่ไม่เคยลืมอธิบาย
ปล่อยให้จับมือกับอดีตที่แอบผ่านมา
เพียงกระพือปีกหัวใจของพรหมลิขิต
กับนกนางนวล
ได้แต่สนิทกับฝันที่เดินทางไกล
ขาดแค่ยิ้มเขินกับความสุขของดวงตะวัน
บางทีลืมสุขจนตกหลุมดำของแสงสว่าง
ย้อนเวลามาหาด้วยความคิดถึงย้อนกลับ
คำถามที่คิดไว้ยังย้ำคาใจ
ทุกสายตา
คำตอบของเวลาที่พาเราหายไป
เคยหลงล้อเล่นกับความลึกซึ้งของขวดแก้ว
จนสงสารเวลาที่สดใสของแก้วทราย
ยิ้มซิ... ทะเล
ปมด้อยของความสุข
ยังมีคนรอปรับทุกข์ที่หนักอึ้ง
ปลดปล่อยจมลอยตามกระแส
ปรารถนา
บินเบาเหมือนก้อนเมฆทะยานฟ้า
กอดรับไว้เป็นพลังคราคลื่นกระทบฝั่ง
แล้วเขาจะกลับมาโปรยความในใจ
ให้เธอฟัง
เขาอาจชอบแหวกว่ายสัมผัสเรือนผิว
แต่เขาจะไม่มีทางได้หัวใจที่หลอมเหลว
กลับมาสงบอีกสักครั้ง
ทะเลที่รัก.
...................................................
รุซฟารี่
Link ที่เกี่ยวข้อง
