บทกวี : ในยามโดดเดี่ยว : ฝุ่นฟ้า ธุลีดิน
บทกวี : ในยามโดดเดี่ยว : ฝุ่นฟ้า ธุลีดิน
ฝึกใจเผื่อวันหนึ่งอาจโดดเดี่ยว
เตรียมตัวอยู่คนเดียวให้จงได้
รับมือมันครั้นถึงคราวไม่มีใคร
เมื่อนั้นไม่ฟูมฟายให้รำคาญ
สักวันอาจดื่มด่ำความอ้างว้าง
คนรอบข้างห่างหายไม่เรียกขาน
ในสภาพเช่นว่านี้ ที่คาดการณ์
คงไม่นาน, ควรเตรียมใจไว้พบเจอ
กำลังเล็งอนาคตหากคดเคี้ยว
ถ้าถึงขั้นโดดเดี่ยว - ไม่พลั้งเผลอ
ดำรงตนอย่างมีสติ มิพร่ำเพ้อ
ความฟุ้งเฟ้อคนแหนแห่แค่มายา
โลกความจริงคือสิ่งที่ต้องยึดถือ
หากฝืนยื้ออาจพังเพ, เซถลา
"ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน" เพ่งอัตตา
เพราะพึ่งพาคนอื่นได้แค่ชั่วคราว
ฝึกใจให้เข้าถึงซึ่งอนิจจัง
ไม่ดื่มด่ำความหลังเคยย่างก้าว
อยู่กับปัจจุบัน, สั้นหรือยาว
อนาคตกี่ร้อน - หนาวเราไม่รู้
ย้ำ - อย่าลืม 'ใจอยู่กับปัจจุบัน'
แต่ละวันที่พบเห็นและเป็นอยู่
มองโลกอย่างเข้าใจ ใจแฟบ - ฟู
เราเป็นผู้กำหนดได้... ด้วยตัวเอง.
............................................
ฝุ่นฟ้า ธุลีดิน
Link ที่เกี่ยวข้อง
“บางกอกไลฟ์นิวส์” เปิดรับ “เรื่องสั้น” และ “บทกวี”
