บทกวี : กลางทะเลคอนกรีต : สีนวล

บทกวี : กลางทะเลคอนกรีต : สีนวล

ณ ใจกลางตึกรามบ้านช่องอันโอ่อ่า

ท่ามกลางทุ่งตึกระฟ้า

ที่ฉายแสงส่องจากยอดตึกยามตะวันหลับใหล

ฉันได้ยินใครบางคนพูด

ทะเลไม่เคยหลับ

น้ำที่ซัดสาดอย่างไม่หยุดหย่อน

สายน้ำไม่เคยสิ้น

เกลียวคลื่นหมุนวนไม่รู้จบ

ความบ้าคลั่งไม่เคยลดละ

เมืองก็เช่นกัน

แรมทางเปื้อนฝนฝุ่น

เสียงก่อสร้างไม่เคยสิ้นสุด

เมืองแห่งนี้กลืนกินฉันทุกค่อนวัน

แต่ไม่เคยอิ่มเอม

ทั้งกัดกร่อนทั้งขบเคี้ยวพีมัน

จนเมืองได้สร้างความเชื่อใหม่แก่ฉัน

ความพยายาม...

ใช้ไม่ได้สำหรับทุกคน

อย่าเชื่อในตัวเองมากเกินไป

ถ้อยคำนั้น

คนแปลกหน้าคนหนึ่งบอกฉันไว้

แล้ว... ฉันยังควรเชื่อในตัวเองอีกหรือเปล่า

ในทุ่งเมืองพราวดาวแห่งนี้

แสงสว่างในอก ยังลุกโชนอยู่ไหม

มันมากพอที่จะจุดฟืนไฟไหม้มอดของฉันได้ไหม

แต่แสงไม่เคยส่องที่ใดเท่าเทียมกัน

หรือควรเชื่อว่ามนุษย์ไม่เท่ากันสักที

ค่าของคน ความเป็นอยู่ การอุปถัมภ์

มันขยี้ความฝันจนพร่ามัว

ตัวตนอันต่ำต้อยกับรอยแผลของกาลเวลา

ทำให้ฉันรู้สึกไร้ค่า

เส้นเลือดนับล้านบนร่างอันเปล่าเปลือย

ถึงแม้จะรูปลักษณ์เหมือนกัน

แต่เส้นเลือดฝ่าตีนกับเส้นเลือดตรงกลางกระหม่อม

สำคัญต่างกันลิบลับ

ในห้วงกระแสความคิดคำนึง

ลมหายใจ แรงกาย ความคิด

ฉันทำเพื่อใครกัน

หรือเราทั้งหมด

แค่พายเรืออยู่กลางทะเลสีคอนกรีต

แสงไฟเหมือนดาว

แต่ไม่ให้แสงแก่ใคร

แล้วฉัน—

จะเป็นเพียงเงาของตึก

หรือเป็นคลื่นของทะเล.

...................................

สีนวล

Link ที่เกี่ยวข้อง  

              “บางกอกไลฟ์นิวส์” เปิดรับ “เรื่องสั้น” และ “บทกวี”

              วรรณกรรมออนไลน์