บทกวี : บทเพลงความโดดเดี่ยวท่อนที่หนึ่งถึงท่อนสุดท้าย : อัซมีย์

บทกวี : บทเพลงความโดดเดี่ยวท่อนที่หนึ่งถึงท่อนสุดท้าย : อัซมีย์

อกไหล่แน่นตึง

ชุดที่ความตายตัดเย็บ* ใกล้เสร็จ

ถูกนำมาทาบลองตัวฉันอีกครั้ง

หัวใจเต้นผิดจังหวะ

สูบฉีดเลือดปนเปื้อนความเศร้า

ขลุกขลัก ทว่า เงียบ ๆ

ภาระคือสายยางระโยงน่าเหนื่อยหน่าย

เลือดของฉัน

ไหลย้อนเติมขวดหลากหลายบนเสาแขวน

มรสุมในขวดยาฆ่าเชื้อยาวนาน

ล่องโล้เรือเปลลำพังในโลกหลังเปลือกตา

สุดปรารถนาแค่ลมหายใจเงียบงัน

พบว่าเป็นกรวดก้อนหนึ่ง

ที่รับเหวี่ยงแรงส่งต่อสุดข้อ

เฟืองตัวหนึ่งร้าวชำรุดในเข็มเวลาหยุดนิ่ง

ฉันล่องลอยสูงขึ้น

เหมือนใบไม้ปลิวลมมองลงมา

ความโดดเดี่ยวเสมอบนเก้าอี้ข้างเตียงโรงพยาบาลสักแห่ง

พื้นที่ลิฟท์ขนศพคับแคบเพียงไม่กี่คน

ผ้าคลุมบางเบาร่วงลงจากร่าง

ฉันเห็นตัวเองแน่นิ่งบนเตียงเข็น

ห้องใต้ดินเหมือนดินแดนขั้วโลกยะเยือก

ร่างแข็งทื่อที่วิญญาณผละทิ้ง

ดั่งกระท่อมร้างบนเกาะไกลห่าง

แตรประโคมต้อนรับวันแรกเกิดสิ้นเสียงเนิ่นนาน

บทเพลงชีวิตบรรเลงสุดกระดาษที่โน้ตตัวหยุด

บรรทัดห้าเส้นที่ว่างเปล่าดั่งร่างเหยียดยาวในห้องเยือกเย็น

เคว้งไหวสับสนเหมือนดอกหญ้าเมื่อลมไล้

บทเพลงความโดดเดี่ยวท่อนสุดท้าย

เงียบงันเหมือนลั่นลมร่วงเหนือหลุมศพ.

..........................................................

อัซมีย์

* “In the middle of life it happens that death comes

And takes your measurements. This visit

Is forgotten and life goes on. But the suit is

Sewn in silence.”

จากบทกวี Black Postcards ของ Tomas Tranströmer

Link ที่เกี่ยวข้อง  

              “บางกอกไลฟ์นิวส์” เปิดรับ “เรื่องสั้น” และ “บทกวี”

              วรรณกรรมออนไลน์