บทกวี : ก่อนแสงสุดท้ายจะหายไป : ด.ญ.ปิยธิดา คำสวัสดิ์
บทกวี : ก่อนแสงสุดท้ายจะหายไป : ด.ญ.ปิยธิดา คำสวัสดิ์
เมื่อรุ่งเช้าตื่นมองฟ้าจ้องตานก
ฝูงวิหคถลาลมหยอกคมฝน
มวลดอกไม้ชูช่อเด่นเช่นเสกมนตร์
ผลิดอกผลบานสะพรั่งเมื่อครั้งนั้น
เมื่อแสงแดดเริ่มสาดส่องทำนองรัก
สองมือหนักเข้าโอบอุ้มคอยคุ้มขวัญ
โค้งสายรุ้งแต่งคุ้งฟ้าชะลาวัน
คอยปลอบปั้นอุปถัมภ์คอยค้ำชู
ยามตะวันลับขอบฟ้าเมื่อคราดึก
ชวนย้อนนึกถึงความหลังยังเคียงคู่
นั่นก็เดือนนี่ก็ดาวเรานั่งดู
“ลองนับสิแล้วจะรู้ว่ารักมี”
นั่งนับดาวครั้งนี้ช่างแตกต่าง
เห็นรางรางดาวเลือนเช่นเปื้อนสี
เพราะกาลหมุนหรือเพราะว่าตาไม่ดี
เมื่อครั้งนี้แสงสุดท้ายเริ่มหายไป
ความมืดดำเริ่มครอบครองห้องสีแสง
นัยน์ตาสวยเริ่มสำแดงแรงสั่นไหว
เย็นลมหนาวพัดหวนชวนเหงาใจ
โลกทั้งใบใสสว่างต่างมืดลง
ตื่นเช้านี้ไม่มีฟ้าให้กาล่อง
ไม่มีฝนให้นกท่องต้องสาปส่ง
ไม่มีแสงแห่งธรรมเจตจำนง
พฤกษ์ไพรพงหล่นรวงร่วงโรยรา
ภาพสุดท้ายก่อนสายไปใจรักมั่น
ภาพของขวัญเธอมอบให้ใจปรารถนา
ภาพคู่สวยฉ่ำรักยังเต็มตา
ภาพเรานั่งชิงช้าลาค่ำคืน
แม้ค่ำนี้ไม่มีดาวให้เรานับ
เช่นเดือนดับไร้สุขทุกหลับตื่น
แต่ยังมีเธอปลอบปลุกสุขยั่งยืน
เมื่อดึกดื่น “สักเพลงไหมร้องให้ฟัง”
ทะเลยังเป็นทะเลกล่อมเห่หล้า
ฟ้าก็คงเป็นฟ้ามิล้าหลัง
สินธุ์ก็คงเป็นสินธุ์รินประทัง
ดาวก็ยังเป็นดาวในคราวนี้.
.......................................
ด.ญ.ปิยธิดา คำสวัสดิ์
Link ที่เกี่ยวข้อง
