บทกวี : ภายใต้ท้องฟ้าเดียวกัน : สุไฮมี

บทกวี : ภายใต้ท้องฟ้าเดียวกัน : สุไฮมี

1. ที่มา

แว่วเสียงบทสวดแผ่วเคลื่อนมาตามสายลมโบราณจากฟากฟ้า ว่า,

ขอความสันติสุขจงมีแด่ท่าน –

ศรัทธาและความตายไม่อาจถูกแยกแตกออกไปจากชีวิต

แท้จริงเรามาจากฟ้า และจะกลับไปสู่ฟ้าในสักวัน,

สุ้มเสียงพึมพำระงมก้องอยู่ในกะโหลกและความคิด

ทั้งเงียบเชียบและกู่ตะโกนในเวลาเดียวกัน

จากนั้นก็เล็ดลอดเป็นละอองเสียงไหลหลั่งออกจากรอยต่อของกะโหลกศีรษะ

พยายามปกปิดรูร่องช่องของมัน –

กลับเปล่าประโยชน์,

ความงดงามนั้นพัดออกไป ลอยคล้อยห่างออกไป

เฝ้ามองมันควบรวมประสานเข้ากับลมทุกสายที่พานพบ

แล้วเบือนบิดผสานเข้ากับความกักขฬะอัปลักษณ์จนเบี้ยวบ้า

แพร่กระจายอณูความเจ็บปวดและชิงชังไปทั่วพื้นโลก

มันหมุนพัดออกไป พุ่งพรวดห่างออกไกล,

ผันแปรถ้อยความ, ขอความฉิบหายจงมีแด่ท่าน

ความตายเท่านั้นที่ไม่อาจแตกแยกออกไปจากความศรัทธา

ไม่มีใครรู้ ว่าถ้อยคำและความหมายของชีวิตถูกตัดทิ้งไปตั้งแต่เมื่อไหร่

ไม่มีใครรู้ ว่าทำไมความตายกลายเป็นส่วนหนึ่งของความศรัทธา –

ไม่มีใครรู้ หรืออันที่จริงไม่มีใครอยากรู้

2. ที่ไป

เด็กน้อยบนเรือพายสีแดงในเวิ้งฟ้าเขียวครามมรกต

หมู่เมฆก้อนขาวแซมดำก่อตัวเหนือท้องทุ่งทะเลทรายอันร้อนร้าย

พาดผ่านน่านฟ้าที่เต็มไปด้วยสงคราม คลุ้งคาวเลือด และความรุนแรง

โปรดนำเด็กน้อยบนเรือพายข้ามผ่านความตายไปเหนือหมู่เมฆ –

สู่ท้องฟ้าชั้นที่เจ็ด, ตามหาถ้อยคำประกาศิตจากพระผู้สร้างชีวิตบนพื้นพิภพ,

การประหัตประหารเริ่มต้นขึ้น ตั้งแต่เมื่อไหร่ ?

ถ้อยความของชีวิตถูกตัดออกไป ตั้งแต่ตอนไหน ?

สงครามเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ในช่วงเวลาใด ?

และตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ความสูญสิ้นคือความสำเร็จของการพิชิตดินแดน

มากมายคำถามในเศษกระดาษที่ฉีกขาดแบ่งปันเป็นแผ่นเล็ก ๆ ถูกใส่บนเรือพาย

พร้อมคำอธิษฐานวาดหวังถึงความสงบสุขและสันติภาพ

แผ่วเสียงแว่วไหวพัดมาจากทั่วทุกมุมโลก

มากกว่า 31,000 ภาษา ทั้งจากอดีต ปัจจุบัน และอนาคต

ไม่ว่าจะเป็นคอปติก สันสกฤต กรีกโบราณ

หรือฮิบรู แอราเมอิก และอาหรับ

ทั้งละติน จีนโบราณ และชากาทาย

หรืออังกฤษ หรือบาฮาซา หรือแม้กระทั่งไทย,

ขอความสันติสุขจงมีแด่พวกท่าน – ขอความสงบสุขจงเกิดแก่พวกเรา

3. ที่หมาย

เด็กน้อยบนเรือพายล่องลอยไปเหนือน่านฟ้าแห่งไฟ –

คำอธิษฐานผุดขึ้นท่ามกลางเศษซากปรักหักพังของชีวิต,

จะเป็นดาวหกแฉก ไม้กางเขน หรือพระจันทร์เสี้ยว

ล้วนแล้วแต่มาจากท้องฟ้าผืนเดียวกัน

จะเป็นพระจันทร์เสี้ยว ไม้กางเขน หรือดาวหกแฉก

ล้วนแล้วแต่มีชีวิตอยู่บนหน้าดินแผ่นเดียวกัน

คำอธิษฐานลอยไหลไปกับเรือพายและเด็กน้อย

เราต่างเฝ้ารอว่าสักวันเขาจะหวนคืนผืนแผ่นดินนี้อีกครั้ง

พร้อมคำตอบในความเป็นเอกภาพของโลก ว่า,

หากเราและท่านมาจากท้องฟ้าผืนเดียวกัน

ไยเกิดสันติภาพไม่ได้ ภายใต้ท้องฟ้าผืนเดียวกันนั้น

หากเราและท่านอยู่บนหน้าดินแผ่นเดียวกัน

ไยเกิดความสงบสุขไม่ได้ บนหน้าดินแผ่นเดียวกันนั้น.

.............................................................

สุไฮมี

Link ที่เกี่ยวข้อง  

                  “บางกอกไลฟ์นิวส์” เปิดรับ “เรื่องสั้น” และ “บทกวี”

                   วรรณกรรมออนไลน์