เรื่องสั้น : ผมมองเห็นดวงอาทิตย์แล้ว : นรพัลลภ ประณุทนรพาล
เรื่องสั้น : ผมมองเห็นดวงอาทิตย์แล้ว : นรพัลลภ ประณุทนรพาล
1
หยิบมือถือจากโต๊ะหัวเตียงดูเวลา 04:85
พอเพ่งจึงเห็น 04:35
ถามตัวเองว่าตื่นแล้วใช่ไหม
หรือกำลังเคลิ้มฝัน
หันมองนอกหน้าต่างมีแต่ความมืดกับความเงียบ
ข่มตาไม่ลงอีกทั้งที่รู้สึกเหมือนเพิ่งหลับ ก่อนหลับก็วุ่นวายอยู่กับสารพัดความคิด ทั้งเรื่องงานและชีวิต พยายามมองหาอนาคตแต่ไม่เห็น และห้วงปัจจุบันก็ถูกความหม่นมนยึดครองไว้ทั้งหมด แถมยังส่งความรวดร้าวเข้าควบคุมแขนขา จนรู้สึกเหมือนไม่มี
และยามหลับ นั่นคือการหลุดร่วง
เมื่อคืน พาตัวเองเข้าสู่โลกออนไลน์หลังมื้อค่ำ มันคือนมร้อนที่ลอยมา ไม่รับรู้ว่าอิ่ม และจบแค่นั้น ระบบภายในอาจไม่อยากทำงานอีกแล้ว ขณะระบบความคิดทับซ้อนหลายชั้น
บางทีเหมือนย้อน
บางทีเหมือนแย้ง
บางทีเหมือนย้ำ
บางครั้งเหมือนนำไปสู่ทางออก
แต่ออกไปเจอปากเหว
หาความงามในโลกออนไลน์ เพราะโลกออฟไลน์จบสิ้นตั้งแต่ค่ำคืนหนึ่งของต้นเดือนเมษายน หลังจากปิดประตูร้านครั้งสุดท้าย
ร้านอาหารใหม่เอี่ยมอายุสามเดือน ที่ตั้งใจเปิดในวันขึ้นปีใหม่ เพื่อให้เป็นเสมือนวันเริ่มชีวิตใหม่ ทุกอย่างดูดีและมีแววว่าจะดีต่อไป จนกระทั่งสงครามโรคทำให้บางเมืองต้องประกาศปิดการเข้าออก และเมื่อกะพริบตาครั้งเดียว ร้านก็ถูกสั่งปิด
แม้ยอมรับ แต่มีเสียงกระซิบว่าจะให้ยอมรับได้อย่างไรในเมื่อปวดร้าว ทุกอารมณ์ด้านลบถาโถม ไม่รู้ว่าควรเลือกยึดสิ่งใดไว้ปลอบใจ เพราะที่สุดแล้วไม่อาจเลือกใด ๆ ได้
แต่ก็ทำเหมือนว่าได้
หลอกตัวเองเพื่อทุเลาความเจ็บปวดที่ไม่ได้ผล เป็นได้แต่เพียงการหันหน้าหนีจากความเจ็บปวดที่ใหญ่กว่า ไปหาความเจ็บปวดที่คิดเอาเองว่าเล็กกว่า แม้ว่าโดยตัวมันเองไม่ได้เล็ก เพราะความเจ็บปวดไม่ได้วัดกันที่ขนาด แต่วัดที่ฤทธิ์ของมัน
โลกออนไลน์มีเพื่อนแลกเปลี่ยนความรวดร้าวและทางออก ถือเป็นเรื่องปกติที่มนุษย์มักเก่งเสมอในเรื่องคนอื่น
คงเพราะเหตุนี้ เพจฮาว ทู จึงเปิดตัวมากมาย เฟซบุ๊กก็เหมือนรู้ว่ามีคนกำลังมองหาโอกาส จึงปรากฏงานออนไลน์หลากหลายรูปแบบ
โค้ชชื่อดังยื่นมือให้จับ บอกว่ายินดีช่วยเปลี่ยนความเศร้าลึกให้เป็นความสำเร็จ เพียงกดสมัครรับข้อมูลพิเศษ ด้วยราคาที่ลดกว่าช่วงปกติหลายสิบเปอร์เซ็นต์
ส่วนเน็ตไอดอลคนดัง ก็พร้อมเปิดเผยความลับของเส้นทางการไปสู่หลักล้านผู้ติดตาม ด้วยการเสนอหลักสูตรสั้นยาว ที่ต่างกันในเรื่องจำนวนเคล็ดลับ และราคาค่าลงทะเบียน
นึกย้อนกลับไป บทเรียนแสนยิ่งใหญ่คือการทุ่มอัตตาลงในร้าน ไม่มีใครคาดคิดว่าภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งร้อยวันโลกจะพินาศ
2
นอกหน้าต่างแสงเริ่มฉาย
แม้ยังไม่เห็นดวงอาทิตย์
ผมอยากให้เธอหลับต่ออีกหน่อย
หรือเท่าที่เธอต้องการ
หลับนาน ๆ ลึก ๆ
อยู่กับความฝัน
ดีกว่าตื่นมาพบกับความจริง
สามปีของการใช้ชีวิตคู่กับเชฟสาว ผลประโยชน์เดียวคือได้กินของอร่อยก่อนใคร จนวันหนึ่งมันได้กลายเป็นจุดเริ่มต้น ของการขอให้เธอลาออกจากเชฟโรงแรม มาสร้างร้านอาหารร่วมกัน
และจุดเริ่มต้นในวันนั้น นำมาสู่ ณ วันนี้
แม้เธอยังมีลมหายใจแต่ก็เหมือนไร้ชีวิต ผมเข้าใจดีว่าร่างกายคนเราแข็งแกร่งไม่เท่ากัน จิตใจยิ่งไม่มีทาง แม้เธอจะเด็ดเดี่ยวในทุกเรื่อง แต่กับความเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน แค่เธอไม่ต้องอยู่ในโรงพยาบาล ก็นับว่าน่าพอใจ
และเมื่อโลกยังคงเคลื่อนไหว ขณะมุมหนึ่งหลับอีกมุมจึงตื่น เพื่อให้มนุษย์สลับกันเบียดเบียนทรัพยากร เธอสิที่เมตตาโลกด้วยการหลับ ส่วนคนนอนไม่หลับอย่างผมกลายเป็นมนุษย์ใจร้าย ถ้าโลกจะลงทัณฑ์ ก็จงมากระทำกับผมเถิด ปล่อยเธอ แล้วเอาตัวผมไป ทุกอย่างเป็นความผิดของผมคนเดียว
เพราะใช้ความรักเป็นตัวประกัน
นี่คือต้นเหตุ
ตามด้วยคำขู่...
‘ผมไม่อยากเสียเวลากับผู้หญิงที่ใฝ่ฝันเป็นเชฟ ไม่ว่าจะกี่ดาว วัน ๆ หนึ่งหมกมุ่นอยู่แต่กับการคิดสูตร ด้วยการขโมยเวลาของความรักไปทดลองรสชาติ’
และคำสุดท้ายที่บอกเธอ...
‘ถ้าไม่ร่วมทำร้านอาหาร เราต้องเลิกกัน’
มันคือความอหังการที่ข้ามพ้นขีดจำกัดทั้งปวง แต่นั่นก็ด้วยประสบการณ์ชั้นดีที่ผมมี พร้อมรางวัลนักการตลาดยอดเยี่ยมระดับท็อปเท็นหลายปีติดต่อกัน
เธอขอเวลาหนึ่งปี ผมจึงใช้เวลานั้นอุดรอยรั่วของแผน แน่นอนว่าสำหรับร้านอาหารเธอคือหัวใจ แต่ผมคือสมอง และหากเธอไม่ปฏิบัติตาม ผมก็ต้องหาหัวใจดวงใหม่
ด้วยความเชื่อมั่น ผมพยายามเร่งทุกขั้นตอนเพื่อให้เปิดร้านทันวันปีใหม่ แม้เธอจะบอกว่าความพร้อมสำคัญที่สุด แต่ผมแย้งว่าความพร้อมอยู่ในกำมือเรา
เธอสวมกอด กระซิบว่าชอบที่ผมเด็ดเดี่ยว และพร้อมกระโจนไปข้างหน้าด้วยกัน
หยิบมือถือดูเวลา 04:35
แปลกใจที่ฟ้าเริ่มสว่างแล้ว
แต่ทำไมเวลายังเหมือนเดิม
พอเพ่งมองจึงเห็น 04:85
ก่อนร่วงหลับ
3
ลืมตาตื่นก็พบเธอนั่งข้างเตียง รู้ว่าเธอส่งยิ้มให้ แม้จะเห็นแบบพร่าเบลอ แต่ส่วนที่ชัดคือน้ำเสียงร่าเริง
“เมื่อคืนฝันถึงอะไรเอ่ย หิวหรือยังคะ วันนี้มีเมนูใหม่นะ ลุกไหวไหม”
กลิ่นหอมโชยมา เหลือบดูจึงเห็นอาหารจานสวย แต่พอหลับตา อาหารกลับกลายเป็นความรัก
เชฟคนเก่งทำได้ดีเสมอ
“หลังอาหารหลับต่ออีกหน่อยก็ได้นะคะ แต่ห้ามลืมกินยา เกือบจบคอร์สแล้ว อยากดูกระจกไหม วันนี้คุณดูสดชื่นขึ้นมาก ใกล้หายแล้วนะ ดีใจไหม ไม่ต้องห่วงเรื่องร้านนะคะ ทุกอย่างสบายมาก คอนโดข้าง ๆ เป็นลูกค้าเราแทบทั้งตึก น้อง ๆ ก็ขยันช่วยกันส่งอาหาร น้องผู้ช่วยเชฟก็เก่งขึ้น ทุกคนเข้ากันดีมาก”
ผู้หญิงอะไรพูดเก่งชะมัด พูดได้แม้ผมจะแค่นอนมองหน้าเธอนิ่ง
ไม่รู้ว่าเมื่อถึงวันที่ร่างกายและจิตใจฟื้นคืน ผมต้องทำอย่างไร จึงจะเทียบเท่าสิ่งที่เธอทำให้ตลอดหลายเดือน
“รู้ไหมคะ ลูกค้าเดิมยังสั่งอาหารแทบทุกวัน แถมมีลูกค้าใหม่เพิ่มเรื่อย ๆ ด้วย ทุกเช้าเราจะทายกันว่า ออเดอร์แรกจะเป็นลูกค้าเก่าหรือลูกค้าใหม่”
ผมรู้ตัวว่าน้ำตาไหลก็ตอนที่เธอเช็ดให้
“โถ รู้ค่ะว่าซึ้ง ถ้าลุกไปทำด้วยกันรับรองว่าคุณจะสนุก ที่คุณคิดว่าเรากำลังแย่นั่นคุณคิดผิดนะ”
น้ำตาไหลอีกหยาด คราวนี้ผมรู้สึกได้เอง
เชฟคนเก่งเปิดมือถือที่ส่งเสียง
“ว้าว! เราได้ซูเปอร์ออเดอร์ ต้องไปลุยต่อแล้ว กินให้อร่อยนะคะ เดี๋ยวว่างจะเข้ามาคุยด้วยใหม่”
เธอออกไปแล้ว ขณะผมเอาแต่ซุกอยู่ในภวังค์แห่งความรวดร้าวที่สร้างขึ้นจากซากของความอหังการ จนภาวะเคลิ้มฝันกลบทับความจริง และเพื่อให้ผมไม่ต้องเผชิญหน้ากับความอับอาย มันจึงจับผมกับเธอสลับที่กัน
บนโต๊ะข้างเตียง
ความรักโชยกลิ่นหอม
อยู่ข้างยาเม็ดสุดท้าย
ดูเวลา 10:35
และนั่นนอกหน้าต่าง
ผมมองเห็นดวงอาทิตย์แล้ว
..................................................................
Link ที่เกี่ยวข้อง
