260909poem

บทกวี : ชอนไช(ย) : โชคชัย บัณฑิต’

กรรมกรซ่อนกายใต้ดินมืด

แผ่เป็นพืดยืดยาวขาวสะอ้าน

ย่อยแผ่นดินหินกะเทาะเลียบเลาะกาล

เลี้ยงกิ่งก้านด้านบนอ่อนโยนฟ้า

ทักไส้เดือนเคลื่อนปวงธาตุค้นหยาดน้ำ

พร้อมดื่มด่ำกรำกร้านเป็นด่านหน้า

ที่แกร่งกร้าวเคล้าคลุกอยู่ทุกครา

หลอมละลายใต้หล้าสิ้นปราการ

ขณะใบไหวขยับคว้าจับแดด

กอดลำแสงสดแสดที่แผดผ่าน

เชื่อมฟ้าดินรินหยดร่วมจดจาร

ให้เบิกบานก้านใบร่วมไพรพฤกษ์

เรียกระดมลมฟ้าให้ปรากฏ

หวานที่หยดรสเกสรซ่อนรู้สึก

พาภู่ผึ้งถึงกลิ่นแผ่นดินลึก

ผองเรณูแนบผนึกโลกลึกล้ำ

ครรภ์บุปผาเผยเมล็ดอันมากล้น

ก่อนโรยหล่นลงดินอวลกลิ่นร่ำ

เชื้อชีวิตลมช่วยหว่าน ฝนผ่านพรำ

ก่อนแดดพร่ำรำไพบ่มไอดิน

หยั่งรากน้อยย่อยเปลือกที่ปกป้อง

โอบประคองสองใบไม่สุดสิ้น

ระบบรากเริ่มต้นหลังฝนริน

เฝ้าดื่มกินดินฟ้าใต้บาดาล

กรรมกรซ่อนกายใต้ดินมืด

แผ่เป็นพืดยืดยาวขาวสะอ้าน

ก่อนดอกไม้หลายร้อยทยอยบาน

เชื่อมประสานกาลเวลาอยู่ลึกเร้น

ก่อนดอกไม้รายล้นร่วงหล่นลาน

ชูบาดาลกร้านกรำขึ้นค้ำฟ้า.

...........................................

โชคชัย บัณฑิต’